Kiedy świętym?

Od pierwszych godzin po śmierci Papieża rozlegają się głosy, że Jan Paweł II powinien zostać jak najrychlej kanonizowany. Ale w procedurze beatyfikacyjnej i kanonizacyjnej nic nie dzieje się ,z automatu. Kandydat na świętego musi być albo męczennikiem za wiarę, albo wyznawcą prezentującym wszystkie cnoty w stopniu heroicznym. I trzeba to wpierw udowodnić.
W historii Kościoła istnieje kilka najczęściej powtarzających się wzorców świętości. Są to:
n Męczennik. Od czasów starożytnych męczeństwo za wiarę gładzi grzechy i stanowi najpewniejszą drogę do nieba.
n Pustelnik. Odrzucając wygodny, zepsuty świat, podążają niektórzy wierni na pustkowia, by się umartwiać i w kontemplacji osiągać pełniejszy kontakt z Bogiem. Specyficznymi zwyczajami wśród niegdysiejszych pustelników odznaczali się dendryci, stylici oraz rekluzi. Pierwsi mieszkali w gałęziach drzew; drudzy - na szczytach starych kolumn; trzeci - w celach domurowanych do świątyń.
n Zakonnik. Pierwszy chrześcijański klasztor powstał nieopodal wioski Tabennisi w Górnym Egipcie w roku 323. Założył go św. Pachomiusz, uprzednio pustelnik. Jednak najsłynniejszym zakonodawcą starożytności był niewątpliwie św. Benedykt z Nursji (zm. w roku 547), założyciel klasztoru na Monte Cassino.
n Dziewica. U progu drugiego tysiąclecia wzmógł się (bo istniał już dawniej) kult dziewictwa - jako jednego z warunków zbliżających człowieka do nieba. W Kościele zawsze eksponowano wstrzemięźliwość, toteż kto dążył ku świętości, musiał brać pod uwagę celibat.
n Wyznawca. Po ustaniu masowych prześladowań religijnych (IV w. po Chr.) Ojcowie Kościoła oraz inni pisarze chrześcijańscy zaczęli przedstawiać ukryte męczeństwo ducha jako równoważne ze śmiertelnym udręczeniem ciała. Długotrwały żywot pełen poświęceń i miłości zaczęto z czasem nazywać białym męczeństwem.
Właśnie w tej ostatniej kategorii ,mieści się Jan Paweł II. Trzeba jednak pamiętać, że do beatyfikacji potrzebne jest udokumentowanie przynajmniej jednego cudu zdziałanego za pośrednictwem sługi Bożego, a do kanonizacji - drugiego cudu, mającego miejsce już po beatyfikacji.